از چه دلم به حسرت مهر نگاه کردن است 

کار من شبانه روز گریه کردن است

روی مثال ماه تو  بست به دلم الفتت

قفل دلم زیک نظر بر رخ ماه کردن است

فکر شبانه روز من رسیدن به تو است

فکر به جز وصال تو عمر تباه کردن من است

خط خطی های من هدیه ای به پیش پای تو است

شعر بدون مدح تو صفحه سیاه کردن است

از شمع می گویم که می سوزد         در فراق پروانه  

حال که پروانه را دارد باز می سوزد      کس نمی داند دلیل این سوختن چیست   یا آن سوختن چیست

کاش شمع نمی سوخت و نمی ساخت 

کاش شمع و پروانه همیشه بودند 

کاش پروانه نیز بی شمع می سوخت

   

هر کس ترا دیده         حال من راندیده

من تو رادیدم و به این حال افتادم                     گر کسی حال من را بیند       دیگر تو را نمی بیند

می دانی چگونه ام :                       سردم

 چگونه ؟ سرد مثل مرده بر روی زمین

 چگونه ؟ مثل گلی زیبا و پژمرده

 چگونه ؟ غمگینم

 چگونه ؟ مثل یک شمع بی نور و خاموشم

 چگونه ؟ مثل قناری عاشق

 چگونه ؟ مثل مرغ پرکنده

نپرس چگونه    :     ویرانه ام

و مثل یک فراری عاشق

 

^هر چه گذشت گذشت     عمرم نیز گذشت           در    طول   عمر گذشته ها را مرور  می کردم                 در گذشته بودم     از رویا بیرون نمی آمدم   اما آن شب بارانی      همان شب بود       که باران گذشته هایم را رفت       به خود آمدم      دیدم خالی ام       دیدم کسی نیست       حتی عروسکم  نیز گریه می کرد         به حال من و عمر که گذشت     حال نمی توانم بگویم         که هرچه گذشت    گذشت

^کودک بودم به دورانش من بودم و عروسکی         گذشت عروسک قد کشید                                       دگر با من نیست        نمی دانم چرا    همیشه با من بود جز به امروز            هنوز کودکم چون به دورانش من بودم و عروسکی

^گفتم از گذشت لحظه ها      گفت از باقی مانده اش      گفتم از تو      گفت از روزی بی من      گفتم چشمهایت دریاست     گفت چشم بردار ساحل ندارد        گفتم دلت چه لبریز شبنم است                     گفت دل  به دلم هیچ قایقی نیست              گفتم تو خورشیدی          گفت کجاست نشانم ده                      گفتم دستهایت  به لطافت شقایق است      گفت این شقایق دگر از آن تو نیست

^در خواب کسی را دیدم     چه زیبا و سپید     در رویا      دل را اسیراو شده بودم         دیوانه چو مجنون شده بودم     به صبح    مست اشک بودم     که تو را دیدم        چه نورانی        تو نه تنها ایمانم را به رویایم زنده کردی        بلکه از آنم شگفت انگیزتری        و می دانم رویا آرزویست پر ز اندیشه

^چگونه بگویم با تو خواهم ماند   بگویم که دوستت خواهم داشت    تا مرگ     نمی دانم چرا اما من از تو می سوزم     همچو پروانه از شمع      مهم این است شمع تو نیستی    این منم که همچون ان می سوزم    و آب خواهم شد     یادش به خیر    سال کودکی    لب ساحل نوشتی     دوستت دارم    اما افسوس دریا نا مهربان بود     آن را برد     دروغ نیست       دوستم داشتی     تا او آمد        وچقدر ساده تو را با خویش از برم برد      و دگر به یادت نیست حرفهای لب دریا        من هنوز منتظرم       اگر روزی آمدی    بر قلبم بنویس     دوستت دارم        تا با جسم خاکش کنم       وکسی را به آن دست نباشد

بگذارید و بگذرید ببنید و دل نبندید

چشم بیندازید و دل مبازید

که دیر یا زود باید گذاشت و گذشت

قاصدک هان چه خبر آوردی

انتظار خبری نیست ما را

برم آنجا که تو را منتظرند

قاصدک در دل من همه کورند و کرند.....

 

 

هرگز نمی خواستم با خط خطی کردن

برگهای قلبت آن را سیاه کنم .

اما قلب من دگر جای نوشتن ندارد .

سپید بودنش دروغ است بیا برایم بگو .

 از خاطراتم از نوشته هایت ....